براى عيبناكى و سستى سند روايت كفايت مىنمايد ، تا چه رسد به گردآمدنشان در آن ! 33 - خطيب بغدادى ، روايتى ثبت كرده مىگويد : مبارك بن عبد الجبار براى ما گفته ، از قول ابو طلب عشارى ، از ابو الحسن محمد بن عبد العزيز بردعى ، از ابو الحبيش طاهر بن حسين فقيه ، از صدقة بن هبيرة بن على موصلى ، از عمر بن ليث ، از محمد بن جعفر ، از على بن محمد طنافسى ، از موسى بن خلف ، از حماد بن ابى سليمان ، از ابراهيم بن ابى سعيد خدرى . مىگويد : در حالى كه خدمت رسول خدا ( ص ) نشسته بوديم فرشتهء وحى در رسيده گفت : سلام بر تو اى محمد ! خدا اين به راه به تو هديه داده است . آنگاه به ، در دست حضرتش به زبانهاى گوناگون تسبيح گفت . پرسيدم : اين به در دستت تسبيح مىگويد ؟ فرمود : سوگند به آن كه مرا به حق برانگيخت ، خداى تعالى در بهشت عدن يك مليون كاخ آفريد در هر كاخ يك مليون جايگاه در هر جايگاه يك مليون تخت ، بر هر تخت زيباروئى و از زير هر تخت چهار نهر روان بر كنارهء هر نهرى يك مليون درخت بر هر درختى يك مليون شاخه بر هر شاخه يك مليون به ، زير هر بهى يك مليون برگ زير هر برگى يك مليون فرشته ، هر فرشته اى را يك مليون بال زير هر بالى يك مليون سر ، بر هر سرى يك مليون صورت بر هر صورتى يك مليون دهان در هر دهانى يك مليون زبان كه خدا را با يك مليون زبان ستايش مىبرد كه هيچيك از زبانها با ديگرى شباهت ندارد ، و ثواب همهء آن تسبيح گوئى و ستايشها براى دوستداران ابو بكر و عمر و عثمان و على است . « سيوطى در « لئالى » در بارهء اين روايت مىنويسد : جعلى است . « صدقه » از راويان ناشناس روايتش كرده و محمد بن جعفر را احمد ( بن حنيل ) متروك دانسته و حديث از وى را ترك كرده است ، و موسى نيز متروك است ( 1 ) . اين سخن سيوطى است ، لكن ما مىگوئيم : شايد روايت كردن اين حرف ياوه و امثال آن « مؤتمن ساجى » را بر آن داشته كه به استاد حديث خطيب بغدادى - مبارك بن عبد الجبار - بد گمان شود و او را متهم به دروغگوئى و دروغسازى

--> ( 1 ) . 1 / 388 .